Make your own free website on Tripod.com

กรีดท้องงูเห่า

เป็นลูกคนสุดท้องในบรรดาพี่น้องทั้งหมด 7 คน ซึ่งถ้ารวมน้องสาวบุญธรรมอีก 7 คน ก็เท่ากับ 8 คน (แต่น้องสาวบุญธรรมได้หายสาบสูญไปจากบ้านเมื่อประมาณ 10 กว่าปีที่แล้ว) ทางบ้านมีฐานะปานกลาง ทำไร่ ทำนา ทำสวน สลับกันไป แล้วแต่ดินฟ้าอากาศจะอำนวย พ่อสำมะเลเมามาตั้งแต่ลีจำความได้ ปล่อยให้แม่ลำบากเลี้ยงลูกเพียงลำพัง พ่อจะกลับเข้าบ้านก็ต่อเมื่อหมดเงินกินเหล้า และจะทะเลาะทุบตีกับแม่ทุกครั้งที่กลับมา แววตาแม่มักฉายแววเศร้าด้วยความตรอมใจ แต่กายแม่ไม่เคยท้อ แม่ทำงานทุกอย่างเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัว จับคันไถเองทุกครั้งเมื่อถึงฤดูปักดำทำนาหรือปลูกพืชไร่ แม่เหน็ดเหนื่อยมาตลอดตั้งแต่มีลูก แม่อยากได้ลูกชายมาช่วยงานแทนพ่อ แต่กลับมีลูกสาวถึงหกคน แม่จึงทะนุถนอมลูกชายคนโตเป็นพิเศษ ส่งเสียให้เรียนหนังสือสูง ๆ เพื่อให้สืบวงค์สกุลต่อไป ส่วนลูกชายคนรองและลูกสาวตั้งแต่คนที่ 5, 6, 7 ต้องฟันผ่าอุปสรรคนานัปการ เพราะช่วงหลังพ่อเกเรมากกว่าเก่า ลีไม่ได้ถูกเลี้ยงอย่างตามใจแบบลูกสาวคนเล็กเหมือนครอบครัวอื่น ตรงกันข้าม ลีต้องต่อสู้ชีวิตเหมือนผู้ชายทุกอย่าง จนชาวบ้านในละแวกนั้นพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าน่าจะเกิดเป็นผู้ชายเสียเลย ตั้งแต่จำความได้ หน้าที่ของลีกับรงค์ พี่ชายคนรองคือ ตื่นแต่เช้าตรู่ต้อนวัวและควายประมาณ 30 ตัว ออกจากคอกไปเลี้ยงที่ชายทุ่ง จนเจ็ดโมงครึ่ง ก็จะกลับมาอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียน ทันทีที่กลับจากโรงเรียนตอนเย็นลีก็ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อไปปล่อยวัวและควายให้กินหญ้า จนมืดแล้วค่อยต้อนกลับเข้าคอก ในบรรดาเด็กเลี้ยงวัวเลี้ยงควายในละแวกหมู่บ้านเดียวกันประมาณสิบกว่าคน มีลีคนเดียวที่เป็นผู้หญิง แต่ลีก็สามารถทำตัวกลมกลืนเข้ากับเพื่อน ๆ ผู้ชายได้ทุกอย่าง ไม่ว่าเด็กผู้ชายจะเล่นอะไร เตะต่อยแบบไหน ลีก็เล่นด้วยทั้งนั้น บางครั้งก็โดนแกล้ง มีเรื่องให้เจ็บตัวประจำ แต่ลีก็อึดและอดทนเสมอ ไม่เคยร้องไห้งอแงให้ใครรำคาญใจ ทุกวันหยุดหรือช่วงปิดเทอมที่ตรงกับฤดูทำนา ลีต้องไปทำนากับพี่ ๆ หรือไม่ก็ออกไปรับจ้างทำไร่ทำสวน ซึ่งที่แต่ละแห่งจะอยู่ห่างไกลกัน บางที่ต้องนั่งเกวียนไป บางที่ก็ต้องเตรียมข้าวของไปค้างอยู่เป็นเตือน เมื่อเสร็จงานแล้วถึงจะได้กลับบ้าน จนมาถึงช่วงฤดูหนาวปี 2528 จำได้ว่าปลายเดือนพฤศจิกายน ลีดีใจมากเมื่อแม่บอกว่าปีนี้ลีไม่ต้องไปทำไร่ข้าวโพด แม่และพี่ ๆ คนอื่นจะไปใส่ปุ๋ยข้าวโพดที่ไร่ริมเขา อีก 2 อาทิตย์ถึงจะกลับ ให้ลีอยู่บ้านย่างมะพร้าวกับพี่สาวอีก 2 คนและพี่ชายคนรอง

วิธีย่างมะพร้าว คือการนำมะพร้าวลูกขนาดปานกลางถึงขนาดเล็กที่ขายไม่ได้ราคา มาปอกเปลือกด้วยเหล็กปอกมะพร้าวจนเหลือลูกข้างในที่เป็นกะลา ผ่ากะลาเป็นสองซีก แล้วนำไปคว่ำเรียงให้เป็นระเบียบบนเตาย่าง ซึ่งก็คือจอมปลวกขนาดใหญ่ ดัดแปลงโดยขุดตรงกลางเอาดินออกให้เป็นอุโมงค์แล้วทำปากทางเข้าด้านล่างเพื่อใส่ไฟเข้าไป ด้านบนเปิดออกเอาเหล็กมาวางเรียงกันเป็นแถว ๆ สำหรับวางมะพร้าว เวลาจะย่างมะพร้าว ต้องวางมะพร้าวเรียงบนเหล็กจนสูงพอประมาณแล้วใช้กระสอบป่านคลุม เพื่อไม่ให้ความร้อนระบายออกได้หรือออกได้น้อยที่สุด ย่างจนกว่ามะพร้าวจะแห้งจึงขนออกจากเตามาหั่นเป็นชิ้น ๆ ชิ้นละเท่าครึ่งฝ่ามือ แล้วตากแดดให้แห้งอีกครั้ง จากนั้นจึงค่อยใส่กระสอบป่านเก็บไว้ รอให้แม่กลับมาจัดการขายต่อไป เช้าวันเสาร์ ขณะที่พี่สาวคนที่ชื่อเล็กกำลังนั่งผ่ากะลาออกเป็นสองซีก เพื่อให้ลีกับพี่รงค์ช่วยกันขนใส่เข่ง จะได้ยกไปวางเรียงบนเตาย่าง และพี่ดวงพี่สาวอีกคนหนึ่งที่สติไม่ค่อยดีกำลังทำหน้าที่ขนไม้ฟืนมาไว้ที่ปากเตานั้น พลันทุกคนก็ต้องตกใจ เมื่อพี่ดวงร้องเสียงหลงสุดขีดพร้อมตะโกน "งูเห่า งูเห่า" ทุกคนรีบวิ่งไปที่เตา ภาพที่เห็นคืองูเห่าตัวขนาดเท่าแขนกำลังแผ่แม่เบี้ยพร้อมกับขู่เสียงดัง "ฟู่ ฟู่" อยู่ในเตาย่างมะพร้าว มันคงหนีอากาศอันหนาวเย็นมานอนในเตาย่างมะพร้าวนั่นเอง พวกเราต่างโล่งอกที่พี่ดวงไม่โดนงูกัด ไม่อย่างงั้นคงต้องลำบากแน่ เพราะแม่ก็ไม่อยู่ พี่รงค์ได้สติก่อนเพื่อนรีบคว้าไม้ฟืนมาถือไว้และให้ลีรีบวิ่งไปตามเพื่อน ๆ ผู้ชายที่บ้านใกล้เคียงมาช่วยกัน 3-4 คน แต่เมื่อลีกลับมาถึง ปรากฏว่าพี่รงค์จับงูใส่กระสอบป่านแล้วมัดปากถุงไว้แล้ว จึงยกให้เพื่อนบ้านนำไปแกงเผ็ดเสียเลย หลังจากทำงานเสร็จตะวันก็คล้อย พี่ชายจึงชวนไปกินข้าวกับแกงเผ็ดงูเห่าที่บ้านเพื่อน แต่เมื่อไปถึงปรากฏว่างูยังไม่ได้ถูกทำ ยังถูกแขวงคออยู่กับต้นสะตอและยังไม่ตายด้วย เพื่อนพี่ชายบอกว่าทุกคนไม่อยากกินแกงเผ็ดงูแล้ว แต่อยากกรีดท้องมันเื่พื่อกินดีงูสด ๆ เพราะเชื่อกันว่าทำให้ร่างกายแข็งแรง แต่พอจะจับตัวมันเพื่อใช้มีดกรีดท้องมันทีไร มันก็ดิ้นทำให้แขยงมือทุกครั้ง จึงไม่มีใครกล้าจับ ลีได้ยินดังนั้นเกิดความคึกคะนองอยากอวดเก่งขึ้นมาทันที อยากให้เพื่อน ๆ พี่ชายชมว่าตนใจเด็ดเหมือนผู้ชาย ขนาดบางอย่างที่ผู้ชายทำไม่ได้ลีก็ทำได้เพราะที่สำคัญ ทุกครั้งเมื่อลีทำอะไรแบบบ้าบิ่น และได้ยินคำชมว่าเก่งต่อหน้าแม่แล้วจะดีใจมากเป็นพิเศษ เพราะแม่จะอมยิ้ม ทำให้รู้สึกว่าแม่ไม่เสียใจที่ลีไม่ได้เกิดมาเป็นผู้ชาย เมื่อความคึกคะนองเกิดขึ้น ลึจึงคว้าใบมีดโกนจากมือของเพื่อนพี่ชายที่ตั้งท่ารีรออยู่นานแล้ว มาทำการ "กรีดท้องงูเห่า" ทันที โดยมืออีกข้างหนึ่งกำลำตัวงูเห่าไว้แน่นจนมันกระดิกแทบไม่ได้ แล้วจรดมีดลงไปที่กลางลำตัวท่านกลางเสียงพี่ชายและเพื่อน ๆ ที่รุมล้อมคอยบอกวิธีทำและคอยลุ้นอยู่ข้าง ๆ ลีจำได้ว่างูเห่าตัวนั้นมันดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดสุดขีด แต่ก็หาทำให้ลีใจอ่อนหรือสงสารมันไม่ ในที่สุดลีสามารถควักดีงูเห่าออกมาได้ก่อนที่มันจะขาดใจตาย เมื่อได้ดีงูเห่าออกมาจากท้องของมันทุกคนก็เฮกันลั่น และอุ้มลีขึ้นพร้อมกับยกมือชูสูง ๆ ทำท่าเหมือนเวลาที่นักมวยเมื่อต่อยมวยชนะ ลีมีความสุขมากเมื่อทุกคนชื่นชมความสามารถของลี

3 ปีผ่านไป ลีเข้าสู้วัยสาวแล้ว ท่าทางภายนอกของลียังดูทะมัดทะแมงเหมือนผู้ชายทั่ว ๆ ไป แต่ภายในมีสิ่งที่แตกต่างกันเกิดขึ้น ลีมีประจำเดือน ทุกครั้งที่มีประจำเดือน ลีจะปวดท้องประจำเดือนอย่างรุนแรง อาการปวดเหมือนในท้องน้อยมีแผลสด ๆ ปวดจี๊ดเหมือนมีใครเอามีดมากรีด ปวดจนตัวสั่นหน้าซีดมือเท้าเย็บเฉียบปวดจนไม่สามารถไปโรงเรียนหรือไปทำงานได้ไม่ว่าจะหายใจเข้า หรือออกก็ปวด ปวดจนไม่ว่ายาแก้ปวดชนิดไหนก็เอาไม่อยู่และบางครั้งปวดจนทนไม่ไหว ลีถึงกับสลบไปก็มีทั้งยาแผนปัจจุบันและยาแผนโบราณ ทั้งยาเม็ดและยาต้ม ไม่สามารถช่วยลีได้เลย อย่างมากก็ช่วยก็เพียงแค่บรรเทาได้เล็กน้อยเท่านั้นเอง อาการปวดจะเป็น ๆ หาย ๆ กว่าประจำเดือนจะหมดก็ประมาณ 5 วัน ไม่ว่าลีจะไปรักษาหมอต่างจังหวัดหรือในกรุงเทพฯ ตามโรงพยาบาลที่มีชื่อเสียง ก็ไม่ได้ช่วยให้ลีหายปวดท้องประจำเดือนขึ้นมาได้เลย หมอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงปวดมากมายขนาดนี้ เมื่อตรวจภายในก็ไม่พบสิ่งผิดปกติอะไรเลย อวัยวะในช่องท้องน้อยก็ปกติดีทุกอย่าง มันเป็นความทรมานที่เกินจะบอกให้ใครรับรู้ เพื่อน ๆ ที่พบเห็นอาการของลีต่างก็อดสงสารไม่ได้ทั้งนั้น แต่ก็ไม่รู้จะช่วยกันอย่างไร ได้แต่บีบมือบีบขาเพื่อเป็นกำลังใจให้เท่านั้น จวบจนวันหนึ่งลีก็ได้พบทางออก วันนั้นลีได้ถวายข้าวปลาอาหารกับพระธุดงค์ที่ปักกลดใกล้ ๆ บ้าน หลวงพ่อทักว่าหน้าตาไม่ค่อยสาบายเป็นอะไรหรือเปล่า ลีจึงเล่าอาการให้ฟัง หลวงพ่อบอกว่าให้นึกให้ดี ๆ ว่าเคยทำอะไรกับใครไว้หรือเปล่า เช่น เคยเอาอาหารบูด ๆ เสีย ๆ ให้ใครกิน หรือเคยทรมานสัตว์โดยกระทำทารุณที่ท้องมันหรือไม่ ถ้าทำก็ให้ทำบุญอุทิศส่วนกุศลและแผ่เมตตาให้เขาเสีย เขาจะได้ลดความอาฆาตจองเวรจองกรรมลงไป

ทำให้ลีนึกถึงงูเห่าตัวนั้นขึ้นมาทันที แปลกแต่จริง...หลังจากที่ลีทำบุญแผ่เมตตาอุทิศส่วนกุศลให้งูเห่าตัวนั้นอาการปวดประจำเดือนของลีก็บรรเทาลง กว่าเดิมมาก แม้ไม่ถึงกับหายเป็นปลิดทิ้ง แต่บางเดือนแค่กินยาแก้ปวดก็หายแล้ว บางเดือนไม่ต้องกินยาเลยก็มี จากวันนั้นจนทุกวันนี้ เวลาผ่านไป 17 ปีแล้ว ลียังทำบุญและอุทิศส่วนกุศลให้สรรพสัตว์ทั้งหลายที่ลีเคยทำบาปกับมันอย่างรู้เท่าไม่ถึงการณ์เสมอ โดยลีจะสวดมนต์และแผ่เมตตาให้สรรพสัตว์ทั้งหลายก่อนนอนทุกคืน ไม่เฉพาะงูเห่า แต่รวมทั้งสัตว์อื่น ๆ ที่ลีเคยทำร้ายมันด้วยความคึกคะนองและอวดเก่งในวัยเด็กด้วย วันนี้ลีรู้แล้วว่า สรรพสัตว์ทั้งหลายย่อมรักชีวิตของมันเองเยี่ยงเฉกเช่นเราเหมือนกัน และวันนี้ลีเชื่อแล้วว่าเวรกรรมมีจริง...

iFandKo

วันจันทร์ที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547