Make your own free website on Tripod.com

อย่าใส่ใจกับเรื่องเล็ก ๆ

"เรื่องเล็ก ๆ อย่าใส่ใจ เรื่องใหญ่ ๆ ต้องสนใจ"

ในวัน ๆ หนึ่งเคยพิจารณากันหรือเปล่าว่า คนเราเสียเวลาไปกับความไร้สาระ ที่ไม่มีประโยชน์ต่อตนเองเท่าไหร่บ้างจริง ๆ แล้ว เรื่องไร้สาระของชีวิต มีจำนวนมากกว่าเรื่องที่เป็นประโยชน์หลายเท่าทีเดียว การดำเนินชีวิตของคนโดยส่วนใหญ่นั้น มักเป็นไปตามกฏธรรมชาติข้อหนึ่งที่ว่า "เรื่องสำคัญมีจำนวนน้อย เรื่องจิ๊บจ๊อยมีจำนวนมาก" นั่นหมายถึง เรากำลังมัววุ่นอยู่กับความวุ่นวายของสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิต มากกว่าการมุ่งทำในสิ่งที่เป็นเรื่องใหญ่ เรื่องสำคัญที่ทำให้ประสบความสำเร็จหรือมีความสุข ลองมองย้อนดูตัวเพื่อน ๆ เองสิ แล้วจะพบว่า เวลาส่วนใหญ่ที่เสียไปในนหนึ่่งวันนั้น มันวุ่นวายกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง เสียเวลาเกือบ 80 เปอร์เซ็นต์กับเรื่องไร้สาระ ในขณะเดียวกันก็เหลือเพียง 20 เปอร์เซ็นต์ ที่มีเนื้อหา เป็นเรื่องเป็นราวเท่านั้น ในที่ทำงานก็เหมือนกัน วัน ๆ วุ่นวายกับการประชุม ประชุมแล้วก็ประชุม ประชุมถกเถียงกับเรื่องไม่เป็นเรื่องเสีย 80% กว่าจะสรุปได้ ก็เสียเวลาไปสองสามาชั่วโมง เนื้อหาสาระของการประชุมนั้น ไปสรุปได้ในตอนสุดท้ายของครึ่งชั่วโมงหลัง หรือบางครั้งไม่สามารถสรุปอะไรได้เลย เช่นเดียวกับชีวิต ที่มักจะลืมไปว่า เราได้ปล่อยตัวเองให้จมกับสิ่งที่เป็นเรื่องเป็นราว และวุ่นวายเอาจริงเอาจังกับเรื่องเล็กน้อย หรือใส่ใจเรื่องที่ไม่เกิดประโยชน์ ไม่เกิดผลดี เช่น เอาแต่เที่ยวแตร่ สำมะเลเทเมา เสียเวลาไปกับการนินทาวิจารณ์คนอื่น ๆ ในวงเม้าท์ วงมันส์ หรือเอาอารมณ์กับเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง เวลาถูกแซงคิวขึ้นรถเมล์ก็หัวเสีย เวลาถูกแย่งซื้อตั๋วหนังก็อารมณ์บูด เวลาพนักงานเสิร์ฟอาหารให้ช้าก็เอาเรื่อง ถูกขับรถปาดหน้าก็หงุดหงิด พาลอารมณ์เสียด่าพ่อล่อแม่ แบบนี้เสียอารมณ์ตัวเองมากกว่า แทนที่จะปล่อยวาง รักษาจิตใจและอารมณ์ให้ปกติ เพื่่อหาความสุขสนุกกับสิ่งที่มีอยู่ ปล่อยให้เรื่องที่เกิดขึ้นดูแลตัวมันเอง คือคนที่ขับรถปาดหน้าเมื่อกี้ อาจจะขับรถไปชนคันหน้าก็ได้ ก็เพราะชีวิตมันสั้น เกินกว่าที่จะมีเวลาสนใจกับเรื่องเล็กน้อย และมีสาระมากกว่าจะนำเรื่องไร้สาระมาใส่ใจ จงเลิกคิดในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ คิดเฉพาะเรื่องที่ทำให้ชีวิตเจริญอารมณ์ และเป็นประโยชน์ต่อเป้าหมายของเพื่อน ๆ เอง เพราะหากใส่ใจและเอาเรื่องกับสิ่งเล็กน้อย ที่ไม่ทำให้ชีวิตสนุกสนาน เพื่อน ๆ ก็จะขาดทุนกับการดำรงชีวิต